З першага погляду

 

Быў час, калі ўсе кінуліся абзаводзіцца дачамі. Не разгубіўся і бухгалтар Адам Верас. Прыдбаў у калгасе дамок, лічы, гнілы. Без вокнаў і дзвярэй, з праблемным дахам.
Перш, чым узнімаць яго на крывыя рахітычныя ногі, рашыў ацаніць, цяпер ужо вачыма ўласніка, куды ўпёк ледзь не паўгадавы заробак. Прыехаў, наблізіўся да аконнага праёму і разглядвае друз на падлозе. І такі сум ахапіў уласніка, што не адразу заўважыў, як побач апынулася моцненькая жанчынка год пад сорак з гакам.
— Здрасьце, — мовіла яна сціпла і за кампанію зазірнула ў хату. А заадно, не губляючы марна часу, бо хутка даіць кароў калгасных, нейкім асаблівым чынам прыкусіла ніжнюю губу. Прыкусіла і трымае, як кот мыш.
А гаспадар гнілухі не бачыць. Усё мяркуе, з чаго пачаць выбівацца ў прадпрымальнікі? А, можа, не жадае бачыць з вышыні шасцідзесяці год? Тады жанчына, як потым аказалася, суседка, адпусціла ніжнюю і закусіла верхнюю. Больш пульхнатую і бліжэйшую да незнаёмца. І моцненька закусіла. Ледзь не да крыві. А, можа, і да крыві. Ды ён зноў нуль увагі. Ну, гэта ўжо было задужа. Гэткая абыякавасць да закусвання раззлавала б каго заўгодна. Суседку ж тым болей. «Ну, пачакай, гарадскі задавака, я табе пакажу. Калі ты з нейкай там канторы, дык на мяне можаш зыркаць, як на смецце, што пад нагамі? – падумала суседка. —  Пачакай…”.
І ўсчала шукаць зручнага моманту, каб расквітацца  за наплявацельскія адносіны да сваіх пачуццяў, якія, між іншым, узніклі з першага погляду.
І ён настаў. Тыдні праз два прывёз Адам Верас чатыры рамы. Паставіў, палюбаваўся і, задаволены сваім першым пос­пехам, падаўся прэч.
Наталля Пікіна не адразу прыйшла да высновы, што рабіць. Але прыйшла. Паразважаўшы, спынілася пад шырокім клёнам з поўнымі кішэнямі невялікага камення. Гэтак метраў за дваццаць пяць. Дастала першы каменьчык, пахукала на яго, перахрысцілася, прыцэлілася ў крайняе з левага боку, мовіла:
— А вось табе, стары задавака, маё першае прызнанне ў каханні, — і шпульнула камень.
Але міма. Гэта яе здзівіла. Каб з такой малай адлегласці ў такую вялізную мішэнь ды прамазаць?
— Ты што ж, канторскі пацук, думаеш, што гэта і ўсё?! Не-е-е… Не на тую нарваўся. Не такіх утаймоўвалі. І са словамі «а вось табе, пень асінавы, яшчэ адно прызнанне!” шпульнула другі  камень. І зноў міма.
— Ах, дык ты вунь як! – усчала злавацца закаханая. – Дык ты думаеш, што я прыйшла гуляць з табой у цацкі? А-а-а в-восьт-таб-бе яшчэ…
І зноў міма. Ну, такое не кожны сцерпіць. А тым болей Наталля Пікіна. Яна хацела тут жа падскочыць бліжэй да акна, але стрымалася. Не дазволіў гонар. Яшчэ маці вучыла дабівацца свайго цярпліва, прыстойна.
— Не-е-е, лысы пень, усё роўна будзе так, як жадаю, — і шпульнула ў акно адразу тры каменьчыкі.
Яна аж падскочыла ад радасці. Ледзь утрымалася, каб не ўскрыкнуць. Верхняя шыбіна дзынкнула і раскалолася на кавалкі. Хацелася, вельмі хацелася замацаваць поспех, але яна ўзяла сябе ў рукі, бо ў душы спела жаданне расцягваць задавальненне як мага надалей. Калі раструшчыць усе вокны адразу, што ж рабіць заўтра, паслязаўтра, праз тры дні?
На другі дзень, улад­каваўшыся пад клёнам, Наталля Пікіна дас­тала некалькі каменьчыкаў з кішэні, запела тое-сёе з оперы «Кармэн”:
Трам ты там, трам ты там,
Ты мяне не любіш, дык я люблю…
Трам ты там, трам ты там…
І прыму-у-уш-шу ця-бе-е, гі-гэ-гэ, лю-юбі-і-іць… 
І шпульнула першы камень у акно. І тут, як з-пад зямлі, ўзніклі блізняты – дачка і сын. 
— Ой, мамачка, дай і нам каменьчыкаў, — заенчыў сынок, — я пацелю адразу. Вось пабачыш!
— Што-о?! Я сама тут, і толькі сама, а ну, кыш адсюль! — І шпульнула яшчэ раз. І на табе, патрапіла. А так хацелася шпуляць і шпуляць.
Калі ля будынка ў нядзелю зноў апынуўся гаспадар, тут жа аказалася і Пікіна. На яго ашалелы погляд яна вельмі спагадліва мовіла:
— Гэта ж дзеці. Ну, дзеці, хто ж яшчэ?
І Адам Верас паверыў. Вярнуўшыся ў горад, ён заняўся пошукамі шкла, а Наталля Ільінічна – пошукамі кругленькіх, прыгожых каменьчыкаў.
Наступіў новы этап прызнання ў каханні.

Добавить комментарий