Ліпа

ЛіпаКожнаму сваё. Цесляру – сякера, механізатару – трактар. А маім суседзям – бензапілы. Як пачнуць выхваляцца адзін перад адным… И ў кожнага – самая найсамейшая. 
Анатоль Скнара размалёўвае сваю іншамарку так: 
— Не піла – звяруга. Як убачыць сухастоіну, сама заводзіцца і рвецца ў бой. А калі трапіць дуб ці магутная сасна, не ўтрымаць у руках.
Можа, крыху і хлусіць Скнара, а, мо, і не, бо сам ён не дужа болей за пілу. Дзе ж той моцы набрацца, каб утрымаць?
— Што твая супраць маёй, — насміхаецца Віктар Філімонавіч. Няйначай, як з макаўкі дваццацімятровай ліпы, — дыр-бул-шчыл і… захлынулася. А вось мая, калі ўжо ўвап’ецца ў дрэва… Якое б таўшчэзнае ні было, перагрызе. Вось гэта дык. Потым з паўгадзіны адплёўваецца ад пілавання.
— Га, знайшлі, чым выхваляцца, — губляе заўвагу, як леташні снег, Піліп Дрынь. – Ды вашы замежнікі не што іншае, як стрыечныя ўнукі маёй айчыннай. Аднойчы пілю слуп, а з пілаваннем разам іскры ляцяць. Думаю, што за д’ябальшчына? Спілаваў, гляджу, а там, на патыліцы слупа, аказваецца, былі дзве арматурыны таўшчынёй амаль у руку кожная…
З бензапіл суседзі абавязкова пераскочуць на талерантнасць беларусаў. Якія мы ўсе гасцінныя ды чулыя. Чужую бяду чуем за сто вёрст. А як пачулі – лётам ляцім на выручку. І кожны імкнецца быць найпершым.
На днях так зайшліся, што адно дождж з ветрам і змог разагнаць па хатах.
Толькі зніклі, а мая стогадовая ліпа — хрась на дах павеці. Дарэчы, не абмінула і хляўчук Анатоля Скнары. Я да яго:
— Можа, як управімся? Бо і табе ж дасталося. Вунь моцная галіна ўторкнулася ў дах.
— Ой, што ты, Данілавіч, — зморшчыўся ён у сціплую дулю. – Хіба ж у мяне піла?! Як пачну заводзіць, дык адно кашляе ды харкае, кашляе ды харкае. Здаецца, бразнуў бы аб камянюку якую, каб на аскалёпкі. 
— А ты яе да сухастоіны… Сама б завя…
— Ліпа – гэта ж табе не сухастоіна, гэта ж – о-го-го! Ты вуныцька да Філімонавіча. Вось гэта піла. 
— Якая ў мяне піла? Хто табе набрахаў? – дзівіцца Філімонавіч. – Мышам хвасты адсякаць або пацукам. А ліпа – гэта табе не пацук або мыш. Ліпа – гэта ліпа… Ты шыбуй да Дрыня. Вось гэта піла. Арматуру і тую…
Прытэпаў Дрынь. Узабраўся на дах, закурыў сурова-сурова, злез чарней за сажу, давай шморгаць за шнур, нібы горла жывёліны пераразаць…
Шморгае, шморгае, а сам, бачу, меціць, як бы шмаргануць у бок сваёй хаты, але не ведае як. Дай, думаю, дапамагу.
— Мо, фарсунку трэ замяніць?
Як адправіўся мяняць фарсунку, дык вось ужо другі тыдзень на вочы не паказваецца.
Уратаваў Рыгор Казека, што на канцы вуліцы жыве. Не паспеў я выкурыць цыгарку, як ён пакрэмзаў тую ліпу на круглякі і скінуў з даху. Гэтак жа моўчкі падаўся да брамкі.
— Рыгор Рыгоравіч, пачакай, — кінуўся я ўслед.
— Што?
— Вазьміце вось, калі ласка, — палез я ў кішэню.
— Не псуй настрой, — кінуў ён цераз плячо, — а то рукі не падам.
І знік.
Ну, думаю, і пасмяюся ж над суседзямі. Напрыдумляю, як Рыгор Казека так доўга біўся над ліпай, так доўга, што я… не паспеў цыгарку выкурыць.
Але, паразважаўшы, перадумаў. Чаго даб’юся? Яшчэ пакрыўдзяцца. Час змагацца з каларадскім жуком. Анатолю абавязкова спатрэбіцца апарат для гэтага, які ён кожны раз ухітраецца так сапсаваць, што ледзь адрамантуеш. Хто ж яму дасць, акрым мяне? Ці электрадрэль альбо тачыла. Як яму тады да мяне? А так прытэпае, як ні ў чым не бывала, папросіць…
Альбо Філімонавіч. Хто яму дасць, калі ўнук захварэе ці яшчэ хто?
Ці той жа Дрынь. Да каго падасца прасіць дапамогі скасіць участак канюшыны? І наогул, хто будзе слухаць іх спрэчкі пра бензапілы, пра талерантнасць, зычлівасць і ўзаемавыручку нашых людзей? Бо, як-ніяк, але ж хлопцы правыя наконт узаемавыручкі. Калі не кожны, то адзін з чатырох абавязкова адгукнецца на бяду.
І платы не патрабуе. А прапануеш – пакрыўдзіцца.
                 Панас Палітыка. 

Кожнаму сваё. Цесляру – сякера, механізатару – трактар. А маім суседзям – бензапілы. Як пачнуць выхваляцца адзін перад адным… И ў кожнага – самая найсамейшая. 
Анатоль Скнара размалёўвае сваю іншамарку так: 
— Не піла – звяруга. Як убачыць сухастоіну, сама заводзіцца і рвецца ў бой. А калі трапіць дуб ці магутная сасна, не ўтрымаць у руках.
Можа, крыху і хлусіць Скнара, а, мо, і не, бо сам ён не дужа болей за пілу. Дзе ж той моцы набрацца, каб утрымаць?
— Што твая супраць маёй, — насміхаецца Віктар Філімонавіч. Няйначай, як з макаўкі дваццацімятровай ліпы, — дыр-бул-шчыл і… захлынулася. А вось мая, калі ўжо ўвап’ецца ў дрэва… Якое б таўшчэзнае ні было, перагрызе. Вось гэта дык. Потым з паўгадзіны адплёўваецца ад пілавання.
— Га, знайшлі, чым выхваляцца, — губляе заўвагу, як леташні снег, Піліп Дрынь. – Ды вашы замежнікі не што іншае, як стрыечныя ўнукі маёй айчыннай. Аднойчы пілю слуп, а з пілаваннем разам іскры ляцяць. Думаю, што за д’ябальшчына? Спілаваў, гляджу, а там, на патыліцы слупа, аказваецца, былі дзве арматурыны таўшчынёй амаль у руку кожная…
З бензапіл суседзі абавязкова пераскочуць на талерантнасць беларусаў. Якія мы ўсе гасцінныя ды чулыя. Чужую бяду чуем за сто вёрст. А як пачулі – лётам ляцім на выручку. І кожны імкнецца быць найпершым.
На днях так зайшліся, што адно дождж з ветрам і змог разагнаць па хатах.
Толькі зніклі, а мая стогадовая ліпа — хрась на дах павеці. Дарэчы, не абмінула і хляўчук Анатоля Скнары. Я да яго:
— Можа, як управімся? Бо і табе ж дасталося. Вунь моцная галіна ўторкнулася ў дах.
— Ой, што ты, Данілавіч, — зморшчыўся ён у сціплую дулю. – Хіба ж у мяне піла?! Як пачну заводзіць, дык адно кашляе ды харкае, кашляе ды харкае. Здаецца, бразнуў бы аб камянюку якую, каб на аскалёпкі. 
— А ты яе да сухастоіны… Сама б завя…
— Ліпа – гэта ж табе не сухастоіна, гэта ж – о-го-го! Ты вуныцька да Філімонавіча. Вось гэта піла. 
— Якая ў мяне піла? Хто табе набрахаў? – дзівіцца Філімонавіч. – Мышам хвасты адсякаць або пацукам. А ліпа – гэта табе не пацук або мыш. Ліпа – гэта ліпа… Ты шыбуй да Дрыня. Вось гэта піла. Арматуру і тую…
Прытэпаў Дрынь. Узабраўся на дах, закурыў сурова-сурова, злез чарней за сажу, давай шморгаць за шнур, нібы горла жывёліны пераразаць…
Шморгае, шморгае, а сам, бачу, меціць, як бы шмаргануць у бок сваёй хаты, але не ведае як. Дай, думаю, дапамагу.
— Мо, фарсунку трэ замяніць?
Як адправіўся мяняць фарсунку, дык вось ужо другі тыдзень на вочы не паказваецца.
Уратаваў Рыгор Казека, што на канцы вуліцы жыве. Не паспеў я выкурыць цыгарку, як ён пакрэмзаў тую ліпу на круглякі і скінуў з даху. Гэтак жа моўчкі падаўся да брамкі.
— Рыгор Рыгоравіч, пачакай, — кінуўся я ўслед.
— Што?
— Вазьміце вось, калі ласка, — палез я ў кішэню.
— Не псуй настрой, — кінуў ён цераз плячо, — а то рукі не падам.
І знік.
Ну, думаю, і пасмяюся ж над суседзямі. Напрыдумляю, як Рыгор Казека так доўга біўся над ліпай, так доўга, што я… не паспеў цыгарку выкурыць.
Але, паразважаўшы, перадумаў. Чаго даб’юся? Яшчэ пакрыўдзяцца. Час змагацца з каларадскім жуком. Анатолю абавязкова спатрэбіцца апарат для гэтага, які ён кожны раз ухітраецца так сапсаваць, што ледзь адрамантуеш. Хто ж яму дасць, акрым мяне? Ці электрадрэль альбо тачыла. Як яму тады да мяне? А так прытэпае, як ні ў чым не бывала, папросіць…
Альбо Філімонавіч. Хто яму дасць, калі ўнук захварэе ці яшчэ хто?
Ці той жа Дрынь. Да каго падасца прасіць дапамогі скасіць участак канюшыны? І наогул, хто будзе слухаць іх спрэчкі пра бензапілы, пра талерантнасць, зычлівасць і ўзаемавыручку нашых людзей? Бо, як-ніяк, але ж хлопцы правыя наконт узаемавыручкі. Калі не кожны, то адзін з чатырох абавязкова адгукнецца на бяду.
І платы не патрабуе. А прапануеш – пакрыўдзіцца.
                 Панас Палітыка. 

Добавить комментарий